www.etransport.org
najważniejsze informacje
Pozostałe
Tematycznie
gps nawigacja przewozy skutery transport przewóz osób promocja kierowca wózki widłowe kontenery wybór praca przedsiębiorstwo spedytor samochody spedycja telefon komórkowy mapa warunki atmosferyczne przyszłość funkcja automatycznie zawodowy kierowca życzenie dokumenty produkt góry tereny zielone mapy pomiary droga jacht podróz odczytywanie mapy przyroda samochód iso/ts 16949 akumulator infrastruktura instrumenty zagranica kilometr waga precyzja energia bezpieczeństwo nawogacja satelitarna przeewozy zanieczyszczenia samolot rynek materiały opony samochodowe autobus meble spedytorzy ładunki przewóz na lotnisko berlin bilety autobusowe trasa budynek odbiornik deszcz cel pieszy podróżowanie sklep oprogramowanie komunikat tir telefon nawigacja satelitarna rynkek podróżek karta motorowerowa quady urządzeniaZapraszamy do lektury
Wiadomości ze świata:
T
Nawigacja w dawnych czasach.
Za kolebkę nawigacji uważa się basen Morza Śródziemnomorskiego. Dawni żeglarze lub podróżnicy przemierzający pustynie posługiwali się dla określenia własnego położenia i kierunku podróży pozycją słońca i gwiazd na niebie. Pierwszymi, którym nawigacja nie była obca, byli Babilończycy. Według ich poglądów gwiazdy stałe były rozlokowane na powierzchni wielkiej wydrążonej kuli otaczającej Ziemię. Kula ta, nazywana strefą niebieską wydawała się obracać ze wschodu na zachód. W północnej części nocnego nieba Babilończycy widzieli kilka gwiazd ulokowanych w pobliżu strefy osi niebieskiej, które nie poruszały się prawie w ogóle. Jasna gwiazda w tej części nieba mogła w ten sposób być używana do odnajdywania kierunku północnego. Stąd pojawiało się określenie Gwiazdy Polarnej lub Polarisa. Na przełomie IX i X wieku europejscy znawcy, dla których nawigacja przestała być czarna magią poznali inny przyrząd do wyznaczania kierunku północnego jakim był kompas. Składa się on z kawałka magnesu stałego , zamontowanego tak, że może się on swobodnie obracać. Oddziaływując z polem magnetycznym Ziemi magnes mający najczęściej kształt igły przesuwa się w kierunku północ-południe. Nawigacja pierwszych żeglarzy opierała się również na żyrokompasach, których działanie jest wynikiem zasady zachowania pędu, a co za tym idzie, swobodnie zawieszone, obracające się koło będzie starało się zachować stałą orientację w przestrzeni. Żyrokompas raz ustawiony , tak by wskazywał północ i rozkręcony do dużej prędkości wymaga jedynie sporadycznych korekt. Przez stulecia nawigacja dla astronomów była wielką zagadką. Nie mniej jednak obserwowali oni pozycję gwiazd i zestawiali ją w tabelach. To one pomagały nawigatorom odnaleźć szerokość geograficzną ( czyli ilość stopni na północ bądź południe od równika. Najprostszą metoda określania szerokości geograficznej był pomiar kąta pomiędzy horyzontem a gwiazdą polarną. Z prostych rozważań geometrycznych wynika, że kąt ten jest w przybliżeniu równy szerokości geograficznej na jakiej znajduje się obserwator. Jednym z najdawniejszych instrumentów do pomiaru kąta, pod jakim gwiazdy są widoczne w stosunku do horyzontu, było greckie astrolabium. To urządzenie w kształcie dysku było trzymane pionowo, a parę znaczników przesuwano dopóty, dopóki nie znalazły się na jednej linii z obserwowaną gwiazdą. Wartość kąta odczytywano następnie ze skali. Jedną z pierwszych metod kierowania statkiem było żeglowanie na północ bądź południe celem osiągnięcia wymaganej szerokości geograficznej. Następnie żeglowano na wschód lub zachód na stałej szerokości geograficznej, tak by dotrzeć do zamierzonego celu.